Γράφει η Γωγώ Κοτσιάκου
Ίσως ο λόγος δεν μπορεί να αποδώσει πολλές φορές την οδύνη που προκαλεί η απώλεια οικείων προσώπων με τα οποία ζήσαμε και μοιραστήκαμε μοναδικές στιγμές ανεβαίνοντας στα ψηλά βουνά. Δυστυχώς, τελευταία, ο Φυσιολατρικός Όμιλος Πειραιά,( Φ.Ο.Π), θρήνησε τρία μέλη του τα οποία είχαν διακριθεί για την αξιοσύνη τους και την εθελοντική προσφορά τους στο Σύλλογο. Τους μνημονεύω: Ο Αλέκος Σύδας, ο Παύλος Παναγιώτου και πρόσφατα ο Βασίλης Ξυδερός. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες από το βυθό της μνήμης πολλών χρόνων ορειβασίας αναδύονται εικόνες που χαράχτηκαν στο νου με πρωταγωνιστές τα πρόσωπα που δεν υπάρχουν πια μαζί μας.
Πώς μπορώ να ξεχάσω τον Αλέκο που προσκυνούσε το κολονάκι στις βουνοκορφές! Ορειβάτης Αναντάμ παπαντάμ , αυθεντικός, ταπεινός και γνωστικός. Παρά την προχωρημένη ηλικία του συνέχιζε τις αναβάσεις ως προσκυνητής των βουνών. Έτσι ήταν οι παλιοί ορειβάτες. Δεν ανέβαιναν στα βουνά για να φωτογραφηθούν ανεβαίνοντας στα κολονάκια και να δημοσιεύουν φωτογραφίες τονίζοντας το «υπερεγώ» τους. Η ανάβαση ήταν ιεροτελεστία ελευθερίας και αίσθηση υπέρβασης. Δεν ξέρω πόσοι το αισθάνονται αυτό σήμερα…
Ο Παύλος, νεότερος, ξεχώριζε για το πάθος του στην οργανωτική ικανότητα. Ως Γραμματέας προώθησε τον Σύλλογο αισθητά, αλλά και ως αρχηγός εκδρομών προσέφερε μεγάλη βοήθεια. Πάνω απ’ όλα ήταν σπουδαίος άνθρωπος! ̈Έντιμος, ειλικρινής, πρόσχαρος, αυθεντικός! Πάλεψε γενναιόδωρα με το «θεριό» σαν παλληκάρι που ήταν, αλλά νικήθηκε…
Ο Βασίλης δεν ήταν απλά ορειβάτης. Ήταν δάσκαλος! Το γνωρίζουν πολύ καλά όσοι έμαθαν μαζί του τα βουνά. Τον γνώρισα από τα πρώτα χρόνια μου στον Φ.Ο.Π. και οι σελίδες της μνήμης μου με την «φυγή» του φωτίζονται εντονότερα. Ένας ιδεολόγος με ονειροπλαστικό βλέμμα και κοσμοαναπλαστική αντίληψη! Ήταν πάντα ήρεμος, ποτέ δε δημιούργησε εντάσεις. Δε χρειάστηκε τα G. P.S. ποτέ. Ήταν ορεσίβιος! Γεννημένος σε ορεινό χωριό είχε μάθει από μικρός να ξεχωρίζει τις γιδόστρατες. Κοίταζε το βουνό και χάραζε τη διαδρομή. Είχα πολλά κοινά με τον Βασίλη και οφείλω να ομολογήσω ότι η απώλειά του με υποκίνησε να γράψω αυτή τη στιγμή λίγες γραμμές σαν αφιέρωμα στους φίλους συν ορειβάτες, αν και δε θα το διαβάσουν ποτέ. Και ο Βασίλης άφησε παρακαταθήκη σε όσους τον γνώρισαν και ιδιαίτερα στα παιδιά του και στους μαθητές του, γιατί δίδασκε φυσικομαθηματικά, το ήθος του, τη μετριοφροσύνη του, την φιλοσοφική του αναζήτηση και πάνω απ’ όλα τη στάση ζωής που κράτησε χωρίς συμβιβασμούς κοινωνικούς. Σαν ελεύθερο πνεύμα που ήταν αναζητούσε την ελευθερία στα βουνά, αφού η κοινωνία του τη στερούσε. Ήταν αγωνιστής! Με ένα σαρκαστικό χαμόγελο πάλεψε στ’ αλώνι με τον «χάροντα», αλλά αυτή τη φορά ηττήθηκε…
Σαν Επίλογος
…εσύ που γεύτηκες την αύρα των ψηλών βουνών
αψηφώντας τον χιονιά και το ανεμοβρόχι
Εκεί ψηλά ένας υπόκωφος ήχος αυλού του Πανός σε γήτευσε
και πάντα τον αναζητούσες στις ανάγλυφες βουνοκορφές
στον κυματισμό ενός ανέμου που ίσως να αιωρείται και η δική σου αυρα…
